غربت

مرا در آغوش گرفته

و لحظه های اندیشه ام را

رنج ...

گوش های ناشنوا

سینه های تنگ

تا ابد

برایم

ناآشنا خواهند ماند.

4/3/1384

دستان آب

کوتاه

که راهِ بی نهایت عطش را

دوید

و تشنه باز گشت.

هنوز دستان رود

تشنه می دوند.

             3/خرداد/1383 

آستانه ی بلورین دشت را

                    شفق،

                      سرخ

                          رنگ کرد

و آبی رود را

             استاد نیمروز،

                         تشنه

                             کشید

و فلق

      آسمان ابری را هم

                       تشنه سرخ نوشت

تا این رنگ تشنه

                   تا انتها

                         فرا گیر شود.

                           2/خرداد/83

دستی را

فراتر از دست ها

دیده ام

آنگاه که

همه دست های دراز

کوتاه می شوند.

                 3/خرداد/1383

آسمان ستاره را گم کرد

آب ماهی را بیرون انداخت

زمین ریشه را پس زد

          من

            چرخ شدم

                  چرخ دنده

                      ماشین

                        ربات

                             3/ اردیبهشت / 1384    

من کتابی را

              روزی در دست ها

              و روزی بر روی طاقچه

                                       دیده ام

 آن روز

        هیاهو بود

 و امروز

        فراموشی.

                                2/ خرداد / 1383

من ترانه های باور شده ام را

                                  در کوچه های تنگ

                                        ودر زیرِ نورِ ماه

                                        به دست آتش سپرده ام

شاید خاکسترش               

                   آنها را

                   به دست فردا برساند.

                                               2/ خرداد / 1383